Eυρωπαϊκή πολιτική και πολιτισμός.

   Τελευταία έχω πάθει μια σύγχυση με τη στάση των Ευρωπαίων εταίρων μας απέναντι στην κρίση που μας ταλανίζει. Τη μια μας λοιδωρούν κουνώντας μας το δάχτυλο ως κριτές που δεν τους έχει αγγίξει ποτέ η διαφθορά, την άλλη μας λυπούνται- ματώνει η καρδιά της κ. Μέρκελ  παρακολουθώντας τα δεινά μας-, την άλλη πάλι μας αγαπούν και μας διαβεβαιώνουν ότι μας θέλουν μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Εχω μάθει χρόνια τώρα να διαβλέπω πίσω από τις διάφορες πολιτικές στάσεις συμφέροντα. Και τώρα βέβαια κάποια συμφέροντα υπαγορεύουν τις διαφορετικές στάσεις και επιλογές των Ευρωπαίων. Πόσο αυτά έχουν σχέση με τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό και ποιες τελικά είναι οι αξίες, στις οποίες στηρίζεται σήμερα αυτός ο πολιτισμός, όταν βλέπουμε να υπάρχει δημοκρατικό έλλειμμα, όταν η πρόνοια για τους αδύνατους υποχωρεί, όταν το κέρδος των οικονομικά ισχυρών υπαγορεύει πολιτικές;
    Βρήκα σήμερα ένα απόσπασμα από τα Ημερολόγια του Σεφέρη , από το έτος 1942, το οποίο θέτει παρόμοια ερωτηματικά: "Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός χρεωκόπησε μια και καλή, με τουτον τον πόλεμο. Η Γερμανία είναι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός και τα καμώματά της τέλεια ευρωπαϊκά, δηλαδή επιστημονικά. Μας σκοτώνουν, μας εξαρθρώνουν, μας ερημώνουν σύμφωνα με όλους τους κανόνες της επιστήμης. Κι ας μην κουραζόμαστε με φινέτσες: οι άλλοι, οι πλαδαροί, οι για-να-δούμε, οι μήπως-πρέπει -να-υποχωρήσουμε, δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε. Δεν ήταν οι υπερασπιστάδες της Ευρώπης, ήταν τα κακοήθη αποστήματα μιας χρεοκοπίας. Δεν έχουμε να σώσουμε τίποτα απ'αυτόν τον πολιτισμό, ας πάει καλλιά του: έχουμε να σώσουμε τον άνθρωπο, αν μπορούμε". Θα πρόσθετα και αν προλαβαίνουμε...

Aπλή ζωή

Διάβασα χθες στην  Κυριακάτικη "Καθημερινή" μια συνέντευξη του Γ. Μακριδάκη, συγγραφέα από τη Χίο. Παραθέτω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα: "Ζω στη Βολισσό διότι έχω πάρει απόφαση εδώ και χρόνια να απέχω από το χρηματοοικονομικό σύστημα που κυβερνά τις ζωές των σύγχρονων ανθρώπων. Ζω στο περιθώριό του. Τρέφομαι αποκλειστικά με ό,τι παράγω ο ίδιος και οι συγχωριανοί μου. Δεν αγοράζω ποτέ τρόφιμα σε συσκευασίες. Καλλιεργώ και διατηρώ τοπικές ποικιλίες σπόρων,  συντηρώ τροφές με παλαιές μεθόδους (λιαστά, τουρσιά κλπ.), προσπαθώ να καταναλώνω ενέργεια σύμφωνα με τις δυνατότητες που μου παρέχει το φυσικό περιβάλλον γύρω μου και γενικά ζω έτσι, διότι με ενδιαφέρει να παράγω τη ζωή από την αρχή και όχι να την εξαγοράζω με μισθό, τον οποίο θα λαμβάνω έχοντας δώσει αντιπαροχή τον εαυτό μου σε κάποιον ιδιώτη ή στο Δημόσιο. Καταλαβαίνεις ότι με τέτοια ζωή οι καθημερινές ανάγκες σε χρήμα είναι μηδαμινές. Μόνο πρόβλημα οι αυξημένες φορολογίες και η ασφάλιση. Ευτυχώς τα βιβλία μου "πουλάνε" και έχω μεσω αυτών έναν ομφάλιο λώρο με το χρήμα και το σύστημα."
 Αυτά λέει στη συνέντευξή του ο Γ. Μακριδάκης. Πριν μερικά χρόνια ,ίσως και σήμερα, τα λόγια του αυτά θα ακούγονταν γραφικά. Πώς ζει κανείς έξω από το σύστημα; Ενας ομφάλιος λώρος μ' αυτό τελικά είναι αναγκαίος, ακόμα και άν περιορίζει κανείς στο ελάχιστο τις ανάγκες του. Ομως η ουσία των λόγων του συγγραφέα από τη Χίο είναι, νομίζω, αλλού. Τόσα χρόνια δίναμε υπερβολική σημασία στα καταναλωτικά αγαθά. Στηρίζαμε την αξία της ύπαρξής μας στο πόσο μπορούσαμε να καταναλώνουμε. Αυτό με τη σειρά του μας έκανε δέσμιους του καταναλωτισμού, από τον οποίο καποιοι πλούτιζαν και μάλιστα-επειδή ζούμε στην Ελλάδα- φοροδιαφεύγοντας , ενω οι περισσότεροι από μας υποθηκεύσαμε τις ζωές μας με μόνο αντάλλαγμα τη δυνατότητα για επίδειξη σε μια κοινωνία, της οποίας οι αξίες στηρίζονταν στο χρήμα και στη δυνατότητα του ατόμου να ξοδεύει.
 Τα λόγια του Γ. Μακριδάκη προσανατολίζουν σε κάτι διαφορετικό: σε μια στροφή στη φύση,  στον εαυτό μας, στην αναζήτηση μιας ευτυχίας στηριγμένης σε ουσιαστικά αγαθά, όπως η ανθρώπινη επικοινωνία και σχέση, η καλή σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Το σύστημα βέβαια παραμονεύει, από μας όμως εξαρτάται πόσο θα του παραδοθούμε και μια και μιλάμε καθημερινά για χρέη, πόσο θα χρεωθούμε σ' αυτό χάνοντας την ψυχή μας και καμιά φορά και την ίδια μας τη ζωή.

Γιατί θραύσματα...

Γιατί θραύσματα...

Έδωσα στο blog αυθόρμητα έναν τίτλο και τώρα αναρωτιέμαι γιατί αυτός ήταν ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό, όταν αποφάσισα να δημιουργήσω blog. Θραύσματα, κομμάτια, είναι μια λέξη που χαρακτηρίζει τις εμπειρίες μας, τη ζωή μας, την πραγματικότητα γύρω μας ή τουλάχιστον τον τρόπο που την προσλαμβάνουμε, την πληροφόρησή μας γι' αυτήν. Είναι τα κομμάτια ενός παζλ, που πρέπει να τα συναρμολογήσουμε για να βγει η εικόνα ακέραιη, καθαρή, με νόημα. Καμιά φορά κάποιοι επίμονοι και τυχεροί μαζί ταιριάζουν τα κομμάτια και βλέπουν την εικόνα της ζωής τους, του μέσα και έξω κόσμου τους. Οι περισσότεροι όμως δεν προλαβαίνουν να συμπληρώσουν την εικόνα. Από ό,τι καταφέρουν να συναρμολογήσουν φαντάζονται το υπόλοιπο. Κάποιοι άλλοι μένουν αμήχανοι κοιτώντας τα κομμάτια χωρίς να καταφέρουν να υποψιαστούν καν την εικόνα. Κομμάτια, λοιπόν, θα περιέχει κι αυτό το blog, κομμάτια της ζωής μας, της εμπειρίας μας, των αναγνωσμάτων μας , των ακουσμάτων μας. Ισως, καταγράφοντάς τα, βγάλουμε πιο εύκολα κάποια άκρη μέσα απ' αυτά για την εικόνα, ίσως να μαντεύσουμε τη μυστική εικόνα του παζλ.