Μια μεγάλη απουσία

Έκλεισαν έξι μήνες από τότε που έφυγε ο μικρός μου αδελφός με σύνδρομο DOWN, ακόμα όμως δεν έχουμε συνηθίσει να ζούμε χωρίς αυτόν. Μια τόσο αδύναμη και σιωπηλή απουσία στη ζωή, με το θάνατό του έγινε μια ισχυρή κι εκκωφαντική απουσία. Ανατρέχω συχνά σε εικόνες και σκηνές που έχει φυλακίσει η μνήμη μου, εικόνες του Γιώργου χαμογελαστού, χαρούμενου, να κρατά την κιθάρα του πατέρα μου και να τραγουδάει, αλλά και άλλες μ' εκείνο το συννεφιασμένο, σκοτεινό βλέμμα που προμηνούσε τις βίαιες εκρήξεις του. Σκηνές πάλι, όπως αυτή  που αγκαλιασμένοι στον καναπέ του σπιτιού ενώναμε τα βλέφαρά μας και τα ανοιγοκλείναμε σ' ένα ιδιότυπο παιχνίδι των ματιών που του 'φερνε τόση χαρά. Σκηνές μιας πολύχρονης καθημερινής ζωής μαζί και στα όμορφα και στα δύσκολα.
Οι αγαπημένοι μας που φεύγουν παίρνουν μαζί τους ένα κομμάτι δικό μας που δεν πρόκειται να μας επιστραφεί. Χαμόγελα που τους χαρίσαμε, κουβέντες που ανταλλάξαμε και που μόνον εκείνοι μπορούσαν να καταλάβουν τη σημασία τους, συνήθειες που μοιραστήκαμε μαζί τους και δεν θα μοιραστούμε με κανέναν άλλον. Εμείς πάλι κρατάμε ένα μεγάλο κομμάτι από εκείνους, ένα κομμάτι που κανείς, όσο ζούμε, δεν θα μας το πάρει. Πιστεύω ότι κάπου ανάμεσα σ' εκείνο το κομμάτι που μας παίρνουν και σ' αυτό που μας απομένει αιωρείται η αιωνιότητα. Από κει πηγάζει και η όποια παρηγοριά μας για την απουσία τους.-