Ενας θάνατος και μια γέννηση.


     Μέσα σε πέντε μέρες, στην καρδιά του καλοκαιριού, βίωσα δύο γεγονότα κορυφαία της ανθρώπινης ύπαρξης: το θάνατο του ηλικιωμένου πατέρα μιας φίλης μου και τη γέννηση του εγγονού μιας άλλης φίλης. Ο θάνατος και η γέννηση μέσα σε λίγες μέρες  μου θύμισαν τον κύκλο της ζωής και πώς όλοι εντασσόμαστε μέσα σ' αυτόν. Ενας κόσμος, ο κόσμος του πατέρα της φίλης μου, που έφυγε πλήρης ημερών, αφού έγραψε τη δική του ιστορία, κι ένας κόσμος που γεννιέται, που αποτελεί το μέλλον, άγνωστο ακόμα, ελπιδοφόρο, θέλω να πιστεύω, για τις ζωές που έρχονται στον κόσμο και για μας, όσο μας αναλογεί να ζήσουμε ακόμα. Στρέφω το κεφάλι προς τα πίσω, στο παρελθόν, άλλοτε με νοσταλγία, άλλοτε με πόνο και μετά το στρέφω μπροστά, σε ό,τι έρχεται, με απαντοχή, αλλά και με κάποιο φόβο και αγωνία. Πίσω είναι η ασφάλεια, αυτό που κατέχουμε ή νομίζουμε ότι κατέχουμε. Μπροστά είναι το καινούργιο, που για να το  κατακτήσουμε, απαιτούνται δυνάμεις σωματικές και πνευματικές, απαιτείται κόπος που, στην ηλικία μας, μας καταβάλλει ευκολότερα. Ωστόσο, το νέο είναι γοητευτικό. Οσο κοινωνούμε σ' αυτό, έχουμε μερίδιο στη νεότητα. Το παρελθόν δίνει την εμπειρία και τα γερά πατήματα, το μέλλον όμως δίνει τα φτερά. Θυμόμαστε αυτούς που φεύγουν, τους κουβαλάμε τρυφερά μέσα μας και ταυτόχρονα καλωσορίζουμε αυτούς που έρχονται και τους ανοίγουμε την αγκαλιά μας. Ετσι συμμετέχουμε στο θαύμα της ύπαρξης.-

                                               -----------------------------------------