Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2016
Πριν τη λευκή σελίδα. Το «Κοράκι» του Έντγκαρ Άλλαν Πόε
Πριν τη λευκή σελίδα. Το «Κοράκι» του Έντγκαρ Άλλαν Πόε: Το εμβληματικό έργο του Πόε, δημοσιευμένο πρώτη φορά το 1845, συνεχίζει να μας συγκινεί ακόμα. Η κάθε γενιά το περιβάλλει με τις δικές της ανησυχίες, με τους δικούς της λόγους να μελαγχολήσει και να θρηνήσει την απώλεια... Και το απολαμβάνει...
Παρασκευή 1 Ιουλίου 2016
Ο Δρίτσας και η υπόθεση Πατσίφικο
Ο Δρίτσας και η υπόθεση Πατσίφικο: Γιατί τα κάνουν όλα αυτά; Γιατί μεταφέρουν στα «γονίδια» της Αριστεράς, όλα τα ταπεινά χαρακτηριστικά του έθνους: Tην κουτοπονηριά, τον επαρχιωτισμό, το θράσος και την ανευθυνότητα απέναντι στους υπόλοιπους. Συγκροτούν, με λίγα λόγια, ένα μίγμα μικροπολιτικής χωρίς να νοιάζονται παρά μόνο για μικρές ομάδες ειδικών συμφερόντων
Τρίτη 21 Ιουνίου 2016
tovima.gr - Το τέλος της σκέψης
tovima.gr - Το τέλος της σκέψης: Συνομιλώ με μια αγαπημένη παιδική φίλη. Δεν τα λέμε συχνά, αλλά είναι μία από αυτές τις λυτρωτικά αβίαστες σχέσεις· έχουν τόσο γερά θεμέλια, ακόμη κα...
Τρίτη 14 Ιουνίου 2016
Το μικρό «Προσφυγάκι» του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, με τη μεγάλη ιστορία
Το μικρό «Προσφυγάκι» του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, με τη μεγάλη ιστορία: Εξήντα τρία εκατοστά είναι όλο κι όλο το ύψος του, αλλά η δύναμή του πολύ μεγάλη. Το βάφτισαν «Προσφυγάκι» επειδή το έφερε ο Κωνσταντίνος Κουρουνιώτης από τη Μικρά Ασία, πολλοί όμως το ξέρουν και ως «το άγαλμα που κλαίει» από το ομότιτλο παραμύθι του Χρήστου Μπουλώτη.
Πέμπτη 9 Ιουνίου 2016
Δευτέρα 6 Ιουνίου 2016
Πέμπτη 26 Μαΐου 2016
Δευτέρα 23 Μαΐου 2016
tovima.gr - Ο Ροτ δημοσιογράφος
tovima.gr - Ο Ροτ δημοσιογράφος: Ο ποιητής και δοκιμιογράφος Μίκαελ Χόφμαν, μεταφραστής του Γιόζεφ Ροτ στα αγγλικά, είπε κάποτε πως ανησυχεί όταν κανείς αρχίζει να διαβάζει τον Ροτ ξ...
Δευτέρα 16 Μαΐου 2016
Κλ. Μάγκρις: "Δούναβης"
Μόλις τελείωσα την ανάγνωση αυτού του εξαιρετικού βιβλίου. Αφήγηση ενός ταξιδιού από τις διαφιλονικούμενες πηγές του Δούναβη στη Γερμανία ως τις εκβολές του στη Μαύρη Θάλασσα. Ενα οδοιπορικό μέσα από την Κεντρική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, έναν χώρο που συνταράχτηκε από πολέμους, ανατροπές, που γνωρισε την ανάπτυξη, αλλά και την ερήμωση, το μεγαλείο, αλλά και την εξαθλίωση. Ισως γι' αυτό το οδοιπορικό αυτό είναι ταυτόχρονα και μια βαθύτερη ματιά στα άδυτα της ύπαρξης, στα γυρίσματα της Ιστορίας, στην αβεβαιότητα των ανθρώπινων καταστάσεων, στην ανελέητη ροή του χρόνου, που οδηγεί στο αναπόφευκτο τέλος. Λογοτέχνες, φιλόσοφοι, καλλιτέχνες, ιστορικοί, γεωγράφοι, που αναδείχτηκαν στον ευρύ αυτό γεωγραφικό χώρο, παρελαύνουν μπροστά μας και δίνουν το δικό του ο καθένας στίγμα στην εξέλιξη του πνεύματος.
Είναι ένα βιβλίο που, αν το διαβάσει κανείς προσεκτικά, μπορεί να δώσει μια άλλη κατεύθυνση στη ματιά του πάνω στα πράγματα, στους ανθρώπους, στη ζωή, στο θάνατο. Ισως κανένα άλλο λογοτεχνικό έργο, όσο αυτό το αφήγημα-ποταμός δεν μου ανανέωσε την πίστη σ' αυτό που λέμε απλή ζωή, μακριά από υπέρμετρες και τελικά μάταιες φιλοδοξίες, σε αρμονία με τη φύση που ξεμάθαμε να ζούμε κοντά της και να την αφουγκραζόμαστε, που οδηγεί στο φυσικό τέλος, όπως ο ποταμός εκβάλλει στη θάλασσα.
Το βιβλίο εκδόθηκε ξανά σχετικά πρόσφατα και θεωρώ ότι είναι ένα έργο, στο οποίο θα γυρίζω και θα ξαναγυρίζω σαν στήριγμα στα δύσκολα, όπως και σε κάθε καλό λογοτεχνικό έργο.
Από το βιβλίο διαβάζω ξανά και αντιγράφω:
".. Γράφω ίσως να σημαίνει γεμίζω τα λευκά διαστήματα της ύπαρξης, το μηδέν εκείνο που ανοίγεται άξαφνα μέσα στις μέρες και τις ώρες, ανάμεσα στα αντικείμενα της κάμαράς μας και τα καταπίνει μέσα σε μια άπειρη ερημιά και ασημαντότητα. Ο φόβος, έγραψε ο Κανέτι, εφευρίσκει ονόματα για περισπασμό."
"Το φασιστικό ολίσθημα του Χάιντεγκερ δεν είναι τυχαίο συμβάν, γιατί φασισμός, στη λιγότερο απαίσια αλλά και όχι λιγότερο καταστροφική διάστασή του, είναι ακόμη κι η στάση αυτού που ξερει να είναι καλός φίλος του διπλανού του, αλλά δεν αντιλαμβάνεται ότι και άλλοι άνθρωποι μπορούν να είναι το ίδιο φίλοι των δικών τους διπλανών."
"Ο ταξιδιώτης, γράφει ο Ζαν-Πωλ, μοιάζει με τον άρρωστο, ζυγιάζεται ανάμεσα σε δυο κόσμους. Μακρύς είναι ο δρόμος, ακόμη κι αν μετακινείσαι μόνο από την κουζίνα ως την κάμαρα που βλέπει στα δυτικά και που πάνω στα τζάμια της πυρπολείται ο ορίζοντας, γιατί η κάμαρα είναι ένα βασίλειο πλατύ και άγνωστο και δεν αρκεί μια ζωή για την οδύσσεια από την κάμαρα των παιδικών χρόνων στην κρεββατοκάμαρα, στο χωλ όπου κυνηγιούνται τα παιδιά, στην τραπεζαρία οπου τα βουλώματα των μπουκαλιών τινάζονται σαν τιμητική ομοβροντία και στο γραφείο με μερικά βιβλία και χαρτιά, που μάχονται να εκφράσουν το νόημα αυτού του πηγαινέλα ανάμεσα στην κουζίνα και το γραφείο, ανάμεσα στην Τροία και την Ιθάκη."
"Ο μύθος αυτός τιτλοφορείται "Το τριαντάφυλλο" . Το τριαντάφυλλο ήταν ευτυχισμένο. Τα πήγαινε καλά με τα άλλα λουλούδια. Μια μέρα το τριαντάφυλλο αντιλήφθηκε οτι είχε μαραθεί και ότι θα πέθαινε. Είδε ένα λουλούδι χάρτινο και του είπε: "Ω, τι ωραίο τριαντάφυλλο που είσαι! -' Μα εγώ είμαι χάρτινο".-" Ξέρεις όμως ότι εγώ πεθαίνω;" Και το τριαντάφυλλο μετά πέθανε και δεν ξαναμίλησε." Αυτός ο συντομότατος μύθος, που τα λέει σχεδόν όλα για την τρυφεράδα της ζωής και την ανεξιχνίαστη οδύνη του θανάτου, μας θυμίζει ότι τα πράγματα διαρκούν λίγο περισσότερο από τη ζωή, αλλά κι αυτά προορίζονται να αφανιστούν και ότι, απέναντι στον πόνο του θανάτου, πολύ μικρή σημασία έχει να εξαίρουμε το αυθεντικό απέναντι του τεχνητού."
Μόλις τελείωσα την ανάγνωση αυτού του εξαιρετικού βιβλίου. Αφήγηση ενός ταξιδιού από τις διαφιλονικούμενες πηγές του Δούναβη στη Γερμανία ως τις εκβολές του στη Μαύρη Θάλασσα. Ενα οδοιπορικό μέσα από την Κεντρική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, έναν χώρο που συνταράχτηκε από πολέμους, ανατροπές, που γνωρισε την ανάπτυξη, αλλά και την ερήμωση, το μεγαλείο, αλλά και την εξαθλίωση. Ισως γι' αυτό το οδοιπορικό αυτό είναι ταυτόχρονα και μια βαθύτερη ματιά στα άδυτα της ύπαρξης, στα γυρίσματα της Ιστορίας, στην αβεβαιότητα των ανθρώπινων καταστάσεων, στην ανελέητη ροή του χρόνου, που οδηγεί στο αναπόφευκτο τέλος. Λογοτέχνες, φιλόσοφοι, καλλιτέχνες, ιστορικοί, γεωγράφοι, που αναδείχτηκαν στον ευρύ αυτό γεωγραφικό χώρο, παρελαύνουν μπροστά μας και δίνουν το δικό του ο καθένας στίγμα στην εξέλιξη του πνεύματος.
Είναι ένα βιβλίο που, αν το διαβάσει κανείς προσεκτικά, μπορεί να δώσει μια άλλη κατεύθυνση στη ματιά του πάνω στα πράγματα, στους ανθρώπους, στη ζωή, στο θάνατο. Ισως κανένα άλλο λογοτεχνικό έργο, όσο αυτό το αφήγημα-ποταμός δεν μου ανανέωσε την πίστη σ' αυτό που λέμε απλή ζωή, μακριά από υπέρμετρες και τελικά μάταιες φιλοδοξίες, σε αρμονία με τη φύση που ξεμάθαμε να ζούμε κοντά της και να την αφουγκραζόμαστε, που οδηγεί στο φυσικό τέλος, όπως ο ποταμός εκβάλλει στη θάλασσα.
Το βιβλίο εκδόθηκε ξανά σχετικά πρόσφατα και θεωρώ ότι είναι ένα έργο, στο οποίο θα γυρίζω και θα ξαναγυρίζω σαν στήριγμα στα δύσκολα, όπως και σε κάθε καλό λογοτεχνικό έργο.
Από το βιβλίο διαβάζω ξανά και αντιγράφω:
".. Γράφω ίσως να σημαίνει γεμίζω τα λευκά διαστήματα της ύπαρξης, το μηδέν εκείνο που ανοίγεται άξαφνα μέσα στις μέρες και τις ώρες, ανάμεσα στα αντικείμενα της κάμαράς μας και τα καταπίνει μέσα σε μια άπειρη ερημιά και ασημαντότητα. Ο φόβος, έγραψε ο Κανέτι, εφευρίσκει ονόματα για περισπασμό."
"Το φασιστικό ολίσθημα του Χάιντεγκερ δεν είναι τυχαίο συμβάν, γιατί φασισμός, στη λιγότερο απαίσια αλλά και όχι λιγότερο καταστροφική διάστασή του, είναι ακόμη κι η στάση αυτού που ξερει να είναι καλός φίλος του διπλανού του, αλλά δεν αντιλαμβάνεται ότι και άλλοι άνθρωποι μπορούν να είναι το ίδιο φίλοι των δικών τους διπλανών."
"Ο ταξιδιώτης, γράφει ο Ζαν-Πωλ, μοιάζει με τον άρρωστο, ζυγιάζεται ανάμεσα σε δυο κόσμους. Μακρύς είναι ο δρόμος, ακόμη κι αν μετακινείσαι μόνο από την κουζίνα ως την κάμαρα που βλέπει στα δυτικά και που πάνω στα τζάμια της πυρπολείται ο ορίζοντας, γιατί η κάμαρα είναι ένα βασίλειο πλατύ και άγνωστο και δεν αρκεί μια ζωή για την οδύσσεια από την κάμαρα των παιδικών χρόνων στην κρεββατοκάμαρα, στο χωλ όπου κυνηγιούνται τα παιδιά, στην τραπεζαρία οπου τα βουλώματα των μπουκαλιών τινάζονται σαν τιμητική ομοβροντία και στο γραφείο με μερικά βιβλία και χαρτιά, που μάχονται να εκφράσουν το νόημα αυτού του πηγαινέλα ανάμεσα στην κουζίνα και το γραφείο, ανάμεσα στην Τροία και την Ιθάκη."
"Ο μύθος αυτός τιτλοφορείται "Το τριαντάφυλλο" . Το τριαντάφυλλο ήταν ευτυχισμένο. Τα πήγαινε καλά με τα άλλα λουλούδια. Μια μέρα το τριαντάφυλλο αντιλήφθηκε οτι είχε μαραθεί και ότι θα πέθαινε. Είδε ένα λουλούδι χάρτινο και του είπε: "Ω, τι ωραίο τριαντάφυλλο που είσαι! -' Μα εγώ είμαι χάρτινο".-" Ξέρεις όμως ότι εγώ πεθαίνω;" Και το τριαντάφυλλο μετά πέθανε και δεν ξαναμίλησε." Αυτός ο συντομότατος μύθος, που τα λέει σχεδόν όλα για την τρυφεράδα της ζωής και την ανεξιχνίαστη οδύνη του θανάτου, μας θυμίζει ότι τα πράγματα διαρκούν λίγο περισσότερο από τη ζωή, αλλά κι αυτά προορίζονται να αφανιστούν και ότι, απέναντι στον πόνο του θανάτου, πολύ μικρή σημασία έχει να εξαίρουμε το αυθεντικό απέναντι του τεχνητού."
Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2016
Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2016
Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016
Νότια των συνόρων, δυτικά της λύπης
Νότια των συνόρων, δυτικά της λύπης: Μια περίεργη στενόμακρη σημαία χωρίζει τη γέφυρα στα δυο. Τα σύνορα. O συνταγματάρχης πατάει τη γαλάζια γραμμή. Μένει ακίνητος μια στιγμή. Έπειτα σηκώνει το ένα πόδι και στέκει έτσι σαν πελαργός. Στρέφει το κεφάλι του στον Αλέξανδρο.
Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2016
Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2016
Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)