Αισιοδοξία για το θαύμα της ζωής - βιβλία ιδέες - Το Βήμα Online

Αισιοδοξία για το θαύμα της ζωής - βιβλία ιδέες - Το Βήμα Online

                         

                                 Aναγνωστικός απολογισμός για τη χρονιά που φεύγει και αναγνωστικές   
                                προτάσεις  για τους φίλους.


     Συνηθίζω να σημειώνω τα βιβλία που διαβάζω μέσα στη χρονιά μαζί με τα πιο ουσιαστικά αποσπάσματα απ' αυτά για να τα κρατώ στη μνήμη, τα παιχνίδια της οποίας με την πάροδο των χρόνων έχω αρχίσει να φοβάμαι, και για να ξαναγυρίζω σ' αυτά, όταν θέλω να ξεκουραστούν τα μάτια μου πάνω σε όμορφα γραμμένες σελίδες. Σκέφτηκα, λοιπόν, να μοιραστώ με τους φίλους αυτά τα βιβλία και τα αποσπάσματα που θεωρώ ότι θα μπορούσαν να τους παρακινήσουν να τα διαβάσουν. Κάποια από αυτά σίγουρα είναι γνωστά και πιθανόν  να έχουν διαβαστεί.  Σ' αυτήν την περίπτωση απλά θα μοιραστούμε την αναγνωστική εμπειρία.

Η έλευση του 2015 με βρήκε με το βιβλίο του Τζ. Κόου: "Τι ωραίο πλιάτσικο", εκδ. Πόλις:
Στο βιβλίο του αυτό ο συγγραφέας περιγράφει τη Βρετανία που ανέδειξε η Μ. Θάτσερ. Το συλλογικό κακό που αναδείχτηκε τότε και βέβαια έκτοτε αναπτύχθηκε σ' ένα συλλογικό τέρας.
".....Η ταινία μας υπενθυμίζει πως ό,τι είναι αναπόφευκτο μπορεί επίσης να είναι και ψυχικώς αφόρητο, ό,τι είναι δικαιολογημένο μπορεί να είναι αποτρόπαιο.... ότι ακριβώς όπως η τρελή Μητέρα Φύση, αυτή η άλλη τρελή, η Μητερα Κοινωνία, είναι οργανωμένο σύστημα όχι μόνο ζωής αλλά και θανάτου...."
"...έρχεται μια στιγμή όπου απληστία και παραφροσύνη γίνονται ένα και το αυτό και δεν μπορείς πια να τις ξεχωρίσεις. Κι έρχεται και κάποια άλλη στιγμή όπου η προθυμία να είσαι ανεκτικός απέναντι στην απληστία, να ζεις δίπλα της, ή και να την ενισχύσεις γίνεται κι αυτή ένα είδος παραφροσύνης..."

Ακολούθησε δανεισμένο από μια καλή φίλη το βιβλίο του Χαρούκι Μουρακάμι: " Ο άχρωμος Τσουζούρου Ταζάκι":
".......Μπορεί να είμαι ένα άτομο κενό περιεχομένου, σκεφτόταν. Ομως ακριβώς γι' αυτό, κάποιοι, έστω και προσωρινά, βρήκαν καταφύγιο σε μένα, σαν τα μοναχικά νυχτοπούλια που ψάχνουν για ένα ασφαλές μέρος να κουρνιάσουν τη μέρα, κάτω από τη σκέπη ενός άδειου σπιτιού. Ισως βρήκαν του γούστου τους αυτό τον παντελώς ήρεμο και μισοσκότεινο χώρο...."
"............Οι άνθρωποι δε συνδέονται μόνο μέσα από τα αρμονικά συναισθήματά τους.  Μάλλον συνδέονται βαθιά μέσα από τα τραύματά τους. Δένονται μέσα από τον πόνο τους, από τις αδυναμίες τους. Δεν υπάρχει ησυχία, χωρίς σπαραξικάρδιες κραυγές, συγχώρεση δίχως να τρέξει αίμα καταγής, αποδοχή που δεν περνάει μέσα από οδυνηρή απώλεια. Γιατί αυτά βρίσκονται στα θεμέλια της πραγματικής αρμονίας..."

Al. Munro: "Παρα πολλή ευτυχία". Για το εξαιρετικό αυτό βιβλίο θα βρείτε ιδιαίτερη ανάρτηση σ' αυτό το blog.

Ποιητική συλλογή του Κυριάκου Συφιλτζόγλου: "Με ύφος Ινδιάνου". Εξαιρετική συλλογή που αναδείχνει το ταλέντο αλλά και το ήθος του ποιητή που το θεωρώ εξίσου σημαντικό. Και γι αυτή τη συλλογή έχω κάνει ιδιαίτερη ανάρτηση στο blog.

Νεοϋορκέζικη ατμόσφαιρα , στη συνέχεια, με τα βιβλία του P. Auster: "Το ημερολόγιο του χειμώνα" και η "Τριλογία της Νέας Υόρκης", εκδ. Μεταίχμιο.
 Από το "Ημερολόγιο του χειμώνα":
"............Απρόοπτα γεγονότα αντιπαρατίθενται σε αναγκαίες καθημερινές πράξεις. Καθώς κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, συνειδητοποιείς ότι όλη η ζωή είναι τυχαία, εκτός από αυτό το απαραίτητο γεγονός, το οποίο αργά ή γρήγορα καπου θα καταλήξει".
"...........Επειδή δεν έχεις ιδέα από πού κατάγεσαι εδώ και χρόνια υποθέτεις ότι είσαι μια σύνθεση όλων των φυλών του ανατολικού ημισφαιρίου, εν μέρει Αφρικανός, εν μέρει Αραβας, εν μέρει Κινέζος, εν μέρει Ινδός, εν μέρει Καυκάσιος, η χοάνη πολλών αντιμαχόμενων πολιτισμών σ'  ένα και μοναδικό σώμα. Αυτό, όσο τίποτα άλλο, είναι μια ηθική θέση, ένας τρόπος να αποφεύγεις το ερώτημα περί φυλής, ένα ερώτημα πλαστό κατά την άποψή σου, ένα ερώτημα που το μόνο που μπορεί να προκαλέσει είναι ο εξευτελισμός αυτού που το θέτει, κι έτσι αποφάσισες συνειδητά να είσαι ο καθένας, να αγκαλιάζεις εντός σου τους πάντες, ώστε να είσαι ο εαυτός σου με μεγαλύτερη πληρότητα και ελευθερία, εφόσον το ποιος είσαι αποτελεί ένα μυστήριο και εσύ δεν έχεις καμία ελπίδα ότι θα λυθεί ποτέ....."
"...........Η μακάβρια τριγωνομετρία του πεπρωμένου. Ακριβώς τη στιγμή που εσύ ξαναγυρνούσες στη ζωή, η ζωή του πατέρα σου έφτανε στο τέλος της..."
"........... Μια πόρτα έκλεισε. Μια άλλη πόρτα άνοιξε. Μπήκες στο χειμώνα της ζωής σου."

Από την "Τριλογία της Νέας Υόρκης": ".........Δεν είμαστε εκεί όπου είμαστε αλλά σε λάθος θέση. Λόγω μιας αδυναμίας της φύσης μας, φανταζόμαστε ένα κουτί και τοποθετούμε τον εαυτό μας μέσα σ' αυτό, και από εκείνη τη στιγμή βρισκόμαστε μέσα σε δύο κουτιά ταυτόχρονα, και είναι διπλά δύσκολο να βγούμε έξω......."
".........Οι ιστορίες συμβαίνουν μονάχα σ' αυτούς που είναι ικανοί να τις διηγηθούν, είπε κάποιος κάποτε. Κατά τον ίδιο τρόπο ίσως οι εμπειρίες παρουσιάζονται μόνο σε όσους είναι ικανοί να τις αποκτήσουν..."
".......Το θέμα είναι ότι, στο τέλος, κάθε ζωή δεν ανάγεται σε τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό της. Το οποίο είναι σαν να λέμε: οι ζωές δεν βγάζουν νόημα....... Δεν είναι ο θάνατος μόνο ο αληθινός κριτής της ευτυχίας- όπως παρατηρεί ο Σόλωνας- αλλά και το μόνο μέτρο με το οποίο μπορούμε να κρίνουμε τη ζωή την ίδια......"

Στο Oσλο τριγυρνά μόνος και πεινασμένος ο ήρωας του Κνουτ Χάμσουν στην κλασική "Πείνα" :
"...Δε δίσταξα να πάω στο καφενείο όπου σύχναζε κείνος  ο γνωστός μου τραπεζικός υπάλληλος. Ηθελα να του ζητήσω δέκα όρε δανεικά για ν' αγοράσω ένα κερί. Μ' άφησαν και γύρισα όλες τις αίθουσες. Τα τραπέζια ήτανε γεμάτα κόσμο- πίνανε, τρώγανε, κουβέντιαζαν. Εψαξα το καφενείο από τη μια άκρη ως την άλλη, μα δεν τον βρήκα πουθενά. Αποκαμωμένος, πνιγμένος απ'  το παράπονο, βγήκα πάλι έξω και τράβηξα κατά τα Ανάχτορα.
Είχα σηκώσει μ' ένα νευρικό κι απότομο κίνημα το γιακά μου, και με τις γροθιές μου σφιγμένες μέσα στις τσέπες του παντελονιού, προχωρούσα με κάτι μεγάλες θυμωμένες δρασκελιές βλαστημώντας τη μαύρη μοίρα μου. Ο διάολος, ο διάολος ήτανε οι αναποδιές τούτες! Εφτά, οχτώ ολόκληρους μήνες δεν είχα ζήσει ούτε μια στιγμή ξέγνιαστη, δεν είχα ιδεί ούτε μια βδομάδα χορτάτη. Μόνο, κάθε τόσο παρουσιαζότανε μπροστά μου η Ανάγκη και μου κόβε τα γόνατα.  Και μέσα σ' όλη μου τούτη την αθλιότητα είχα κιόλας διατηρήσει ακέραιο το χαρακτήρα μου, χαχά, ακέραιο πέρα για πέρα. Θεέ μου, βόηθα, τι κορόιδο που ήμουνα!....."

Με αφορμή τη Λέσχη Ανάγνωσης του βιβλιοπωλείου "Εναστρον" δύο κλασικά έργα: Φρ. Κάφκα: "Η μεταμόρφωση" και Ν. Γκόγκολ: " Το παλτό". Για το δεύτερο έχω αναφερθεί, ιδιαίτερα για το ύφος του σε σχετική ανάρτηση του blog. Από το πρώτο ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:
"......Κι όμως η Γκρέτε έπαιζε τόσο όμορφα! Με το κεφάλι γερμένο στο πλάι, το θλιμμένο βλέμμα της ακολουθούσε προσεκτικά τις νότες στο πεντάγραμμο.
 Ο Γκρέγκορ σύρθηκε ακόμα λίγο πιο μπροστά, κρατώντας το κεφάλι του όσο πιο χαμηλά μπορούσε, με την ελπίδα πως το βλέμμα της θα συναντούσε το δικό του. Υπήρχε άραγε κανένα ζώο που να συγκινείται τόσο πολύ με τη μουσική; Ενιωθε σαν ν' ανοιγόταν μπροστά του ο δρόμος προς την απροσδιόριστη εκείνη τροφή που λαχταρούσε τόσο. Ηταν αποφασισμένος να φτάσει πάση θυσία μέχρι την αδερφή του και τραβώντας την από τη φούστα να της δώσει να καταλάβει πως την ήθελε  μαζί με το βιολί της στο δωμάτιό του, γιατί κανείς απ' όσους ήταν εκεί δεν εκτιμούσε το παίξιμό της όσο εκείνος. Και μετά δε θα την άφηνε ποτέ ξανά να βγει από το δωμάτιο, τουλάχιστον όχι όσο εκείνος θα ήταν ζωντανός. Για μια φορά η φριχτή του όψη θα του χρησίμευε σε κάτι. Σε χρόνο μηδέν θα έτρεχε από τη μια πόρτα του δωματίου στην άλλη και θα φόβιζε όποιον τολμούσε να πλησιάσει.  Η αδελφή του όμως δε θα έμενε μαζί του με το ζόρι, αλλά με τη θέλησή της: οι δυο τους θα κάθονταν στον καναπέ, εκείνη θα έγερνε το κεφάλι της για να τον ακούει καθαρά κι εκείνος τότε θα της ψιθύριζε στο αυτί το μυστικό, ότι το είχε ήδη πάρει απόφαση να τη στείλει οπωσδήποτε στο ωδείο......".Είναι μια από τις πιο τρυφερές στιγμές του παράλογα μεταμορφωμένου σε έντομο και απομονωμένου από την οικογένεια και την κοινωνία Γκρέγκορ Σάμσα.

Μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία μου χάρισε ένα μικρό διαμάντι: το βιβλίο του H. James: " Η δεύτερη ευκαιρία":
".....Η αίσθηση του χρόνου που αποσύρεται, της ευκαιρίας που στενεύει... Είχε κάνει όλα όσα ήταν να κάνει, αλλά δεν είχε κάνει αυτά που ήθελε να κάνει..... Η αρρώστια και τα γηρατειά ορθώθηκαν μπροστά του σαν φαντάσματα με ανάλγητα μάτια. Πώς να δωροδοκήσει τέτοιες ανελέητες μοίρες για να του δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία;......"
".......Μια δεύτερη ευκαιρία- αυτή είναι η αυταπάτη.  Δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να υπάρξει άλλη από την πρώτη. Δουλεύουμε στα σκοτεινά- κάνουμε ό,τι μπορούμε, δίνουμε ό,τι έχουμε. Οι αμφιβολίες είναι το πάθος μας και το πάθος είναι το έργο μας. Τα υπόλοιπα είναι η τρέλα της τέχνης."

H.Π.Α και πάλι, αυτή τη φορά με τον Σώλ Μπέλοου σε μια συλλογή δύο μυθιστορημάτων, μικρών σε έκταση το πρώτο στη συλλογή "Η μοναδική", το δεύτερο "Αδραξε τη μέρα". Δύο αποσπάσματα από το πρώτο έργο αυτού του περίφημου μυθιστοριογράφου που τόσο εύστοχα αναλύει τον σύγχρονο άνθρωπο: ".........Ο δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο πίσω στον εαυτό του είναι δρόμος επιστροφής από την πνευματική του εξορία, γιατί σ' αυτό ανάγεται η προσωπική ιστορία- σε μια εξορία....."
"........Η αιωνιότητα μετέτρεπε σε σκουπίδια όλες τις ανθρώπινες παρορμήσεις. Η αιωνιότητα σ' έκανε να σιχαίνεσαι την ύπαρξή σου.."
Από το δεύτερο μυθιστόρημα: "..........Αποκηρύσσοντας το όνομα του πατέρα του, αποκήρυσσε μαζί και τη γνώμη του πατέρα του γι' αυτόν. Αυτό ήταν, το ήξερε το τίμημα της ελευθερίας του."Αντλερ" σήμαινε γι' αυτόν τον τίτλο του είδους. "Τόμυ" την ελευθερία του ατόμου. Αλλά το "Ουίλκι"(όνομα που τον φώναζε ο πατέρας του όταν ήταν μικρός- σημείωση δική μου-) ήταν ο αναπόφευκτος εαυτός του..."
"...........Επιφανειακά, ο νεκρός με το επίσημο πουκάμισό του, τη γραβάτα του, τα μεταξωτά πέτα και το πουδραρισμένο του δέρμα έμοιαζε τόσο αξιοπρεπής. Λίγο χαμηλότερα όμως- τόσο μαύρος, σκέφτηκε ο Ουίλχελμ, τόσο έκπτωτος.
 Στάθηκε λίγο παράμερα ο Ουίλχελμ κι άρχισε να κλαίει."

Αμερική και πάλι, αυτη τη φορά βαθιά Αμερική, στη σκληρή πραγματικότητα της Αγριας  Δύσης, που διαλύει όνειρα και σχέσεις ανθρώπων και ισχυροποιεί τους ισχυρούς καταδικάζοντας τους αδύναμους. Αυτό είναι το σκηνικό των διηγημάτων της Αννυ Πρου στη συλλογή "Καλά είναι κι έτσι". Ενα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το διήγημα " Ανάσκελα στο χαντάκι": ".... Η σιωπή απλώθηκε σαν ποτάμι ξέχειλο από βρόχινο νερό, γλείφοντας τους τοίχους της κάμαρας, φτάνοντας πάνω απ' το κεφάλι τους.... Η Ντακότα.... ένιωθε το φόβο των Χικς να στερεοποιείται λίγο λίγο σε γνώση,  σε βεβαιότητα. Ηδη  η θλίψη κατακάθιζε γύρω από το σφιγμένο ζευγάρι σαν λάσο από χόντρο σκοινί, το ίδιο σκοινί που τους έζωνε όλους. Επρεπε να σφίξει κι άλλο το σκοινί γύρω από τους Χίκς, να τους συνθλίψει ώσπου να μουδιάσουν, να καταλάβουν πως δεν αξίζει τον κόπο ν' αγαπάς. "Ο Σας", είπε, "τόσο αχνά στην αρχή που μετα βίας ακούστηκε. "Ο Σας είναι με τα βυζά τούρλα στο χαντάκι". Μα την ίδια κιόλας στιγμή που πρόφερε τις λέξεις ένιωθε και τη δική της κατάβαση στη σκοτεινή νερουλιασμένη λάσπη."

Νότια Αμερική, στη συνέχεια, Κολομβία και Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες στο πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημά του "Οι πληροφοριοδότες": ένα μυθιστόρημα , στο οποίο ένας νεαρός δημοσιογράφος προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια για τη χώρα του ,τον πατέρα του σ' ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο και πιο συγκεκριμένα στη δεκαετία του 1940, τότε που στην Κολομβία καταστράφηκαν, όπως γράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, ζωές , διαλύθηκαν οικογένειες και σπιλώθηκαν συνειδήσεις.  Παραθέτω ένα εξαιρετικό απόσπασμα από το βιβλίο: "... Όταν γερνάς και τα σύμβολα χάνουν την αξία τους, τα πράγματα ξαναγίνονται αυτά που είναι. Κουράζεσαι από το να σκέφτεσαι τι αντιπροσωπεύει αυτό και τι αντιπροσωπεύει εκείνο. Εχω χάσει πια την ικανότητα να ερμηνεύω σύμβολα, και μαζί της χάθηκε κι ο Θεός, σαν να 'σβησε. Κουράζεσαι να ψάχνεις  πίσω από τα πράγματα.... πίσω απ'  τα γυαλιά ενός παπά.. πίσω από την όστια. Για σας τους νέους μπορεί να' ναι δύσκολο να το καταλάβετε, αλλά αυτό είναι Θεός για τους γέρους: ένας φίλος με τον οποίο παίξαμε κρυφτό για πολλά χρόνια."

Μέσα  Σεπτέμβρη άρχισε μια αναγνωστική περιπέτεια με το κλασικό μυθιστόρημα του Τόμας Μαν:
" Το μαγικό βουνό". Η περιπέτεια ολοκληρώνεται αυτές τις μέρες και ομολογώ ότι στενοχωριέμαι που φτάνει στο τέλος της. Τι να γράψει κανείς για ένα τέτοιο μυθιστόρημα; Για τις φιλοσοφικές του προεκτάσεις, για την παρουσίαση της δύναμης του έρωτα, για την επιμονή του συγγραφέα να στοχάζεται πάνω στη ζωή και στο θάνατο, στο χρόνο, τόσο τον πραγματικό όσο και τον αφηγηματικό; Είναι πραγματικά μια αναγνωστική εμπειρία ζωής. Παραθέτω κάποια αποσπάσματα πειστικά της αξίας του:
"............Αλλά, εκτός που ο μικρός Χάνς Κάστορπ δεν άφησε να το προσέξουν, ακόμη κι αν δεν το ομολόγησε σε κανέναν, όλ' αυτά και προπαντός τα πολλά λουλούδια, κυρίως τα σκορπισμένα παντού πολυάνθεμα είχανε σκοπό τους να γλυκάνουν την άλλη όψη του θανάτου, που δεν ήταν ούτε όμορφη ούτε αληθινά θλιμμένη, αλλά μάλλον κάπως ανάρμοστη, κάπως ταπεινά σωματική, για να σας κάνουν να την ξεχάσετε ή για να σας εμποδίσουν να τη συνειδητοποιήσετε.
Σε τούτη τη δεύτερη φύση του θανάτου οφειλότανε τ' ότι ο πεθαμένος παππούς έμοιαζε τόσο παράξενος, όχι ακριβώς σαν παππούς, παρά σαν κέρινη κούκλα σε φυσικό μέγεθος, που ο θάνατος την είχε βάλει στη θέση του προσώπου του και που σ' αυτήν αποδίδονταν όλες αυτές οι ευλαβικές και μεγαλοπρεπείς τιμές. Αυτός που κειτόταν εκεί, ή πιο σωστά, αυτό που κειτόταν εκεί, δεν ήταν ο ίδιος ο παππούς, παρά ένα περίβλημα- που όπως ήξερε ο Χανς Κάστορπ, δεν ήταν από κερί, παρά από την ίδια την ύλη του. Μόνο από ύλη: κι αυτό ήταν ακριβώς το ανάρμοστο και κάπως θλιβερό,- όχι τόσο θλιβερό όσο θλιβερά είναι τα πράγματα που έχουν σχέση με το σώμα και μόνο με το σώμα.."
".........Ο παραλογισμός του θανάτου υπάρχει στη ζωή, δεν θα υπήρχε ζωή δίχως του κι η θέση του Homo Dei βρίσκεται στη μεση- μεταξύ παραλογισμού και λογικής- όπως κι η πολιτεία του βρίσκεται ανάμεσα στη μυστικιστική κοινότητα και στον κούφιο ατομισμό..... Σ' αυτή τη θέση χρειάζεται νά 'χεις λεπτές, ευγενικές και φιλικές σχέσεις με τον εαυτό σου, γιατί μόνον αυτός είναι ευγενής, κι όχι οι αντιθέσεις. Ο άνθρωπος είναι ο κύριος των αντιθέσεων, υπάρχουν χάρη σ' αυτόν, κι επομένως είναι πιο ευγενής απ' αυτές. Πιο ευγενής απ' το θάνατο, πάρα πολύ ευγενής για το θάνατο- αυτό είναι η ελευθερία του μυαλού του. Πιο ευγενής απ' τη ζωή, πάρα πολύ ευγενής για τη ζωή- αυτή 'ναι η ευλάβεια της καρδιάς του"
".........Μπορεί κανείς να διηγηθεί το χρόνο, τον ίδιο το χρόνο, σαν χρόνο και καθαυτό χρόνο; Αληθινά , όχι, θα ήτανε μια τρελή επιχείρηση. Ενα διήγημα που θα έλεγε: "Ο χρόνος κύλησε, πέρασε, πέταξε, ακολούθησε το ρεύμα του " και τα παρόμοια- ποτέ δεν θα μπορούσε να τ' ονομάσει διήγημα ένας υγιής, στο μυαλό, άνθρωπος. Θα 'ταν περίπου, σαν να 'χε κανείς την παράξενη ιδέα να παίζει για μια ώρα την ίδια και την αυτή νότα κι αυτό- να επιμένει πως ήταν μουσική. Γιατί η διήγηση μοιάζει με τη μουσική στ' ότι "πληρώνει" το χρόνο, τον "γιομίζει ευπρεπώς" , τον "διαιρεί" και κάνει ώστε "κάτι ετοιμάζεται μ' αυτόν" και "κάτι συμβαίνει μ' αυτόν"....Ο χρόνος είναι το στοιχείο της διήγησης, όπως είναι και το  στοιχείο της ζωής: κι είναι αναπόσπαστα δεμένος μαζί της όπως και τα σώματα μέσα στο χώρο..."

Κλείνω αυτή την αναγνωστική περιδιάβαση στον προηγούμενο χρόνο με το συγγραφικό εγχείρημα του Νορβηγού  συγγραφέα Κάρλ Ούβε Κναουσγκόρντ να αφηγηθεί τη ζωή του σε μια εξάτομη λογοτεχνική αυτοβιογραφία. Η περιέργεια με ώθησε να διαβάσω τον πρώτο τόμο με τίτλο " Ενας θάνατος στην οικογένεια" και ομολογώ ότι η εμπειρία ήταν σαγηνευτική. Βρήκα μέσα κομμάτια του εαυτού μου, συγκινήσεις δικές μου, αγωνίες μου, φόβους, λαχτάρες. Περιμένω τον δεύτερο τόμο που αναμένεται να εκδοθεί μέσα στον Δεκέμβρη από τις εκδόσεις 'Καστανιώτη'. Ολο το έργο φέρει τον τίτλο "Ο αγώνας μου". Σας χαρίζω μερικά αποσπάσματα:
".......... Το μοναδικό μου κριτήριο, όταν επρόκειτο για ζωγραφική, ήταν τα αισθήματα που μου προξενούσε. Το συναίσθημα του ανεξάντλητου. Της ομορφιάς. Της στοργής. Ολα μαζεμένα σε στιγμές που ήταν τόσο επείγουσες, που κάποιες φορές ήταν δύσκολο να είσαι κι εσύ μέσα. Και ακόμη τελείως ανεξήγητες....
"...........Υπήρχε ένας ολόκληρος κόσμος ανάμεσα στις μάρκες εκείνης της εποχής και στις τωρινές, και όταν τις σκεφτόμουν, εκείνος ο κόσμος ερχόταν ξαφνικά στην επιφάνεια με ήχους, γεύσεις και μυρωδιές, τελείως ακαταμάχητες, όπως είναι πάντα όλα όσα έχεις χάσει, όλα όσα εξαφανίστηκαν.  Η μυρωδιά από το κοντοκομμένο, φρεσκοποτισμένο γρασίδι όταν κάθεσαι σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, ένα απόγευμα του καλοκαιριού μετά την προπόνηση, οι μακριές σκιές των ασάλευτων δέντρων, οι κραυγές και τα γέλια των παιδιών που κάνουν μπάνιο στη λίμνη, στην άλλη μεριά του δρόμου, η αψιά αλλά παρ' όλα αυτά γλυκιά γεύση του XL-i......"

Επιμένοντας ότι οι αφηγήσεις και οι αναγνώσεις γλυκαίνουν την καθημερινή μας ζωή, τολμώ να πω ότι κάποιες φορές της δίνουν νόημα, όταν δεν μπορεί να το προσλάβει από αλλού, σας εύχομαι καλή νέα χρονιά με πλούσιες εμπειρίες και....... αναγνωστικές.


                                                       -----------------------------------------------