Ο χορός της αμυγδαλιάς
Ενα ξενοδοχείο-θεσμός της Αθήνας που αποτέλεσε και αποτελεί -όχι βέβαια στον ίδιο βαθμό-σημείο αναφοράς της κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής και οικονομικής ζωής της πόλης στενότερα και της Ελλάδας ευρύτερα είναι το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρεταννίας. Στα 126 χρόνια της λειτουργίας του, στο αρχικό κτίριο του Θεοφ. Χάνσεν, φιλοξένησε αρχηγούς κρατών, βασιλείς, πρίγκιπες, υπουργούς, επιχειρηματίες, ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, γνωστούς ηθοποιούς και πολλούς περιηγητές. Σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους έγινε το κέντρο , όπου γίνονταν συναντήσεις πολιτικών προσώπων και παίρνονταν κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Λέγεται ότι στα μπαρ του ξενοδοχείου κλείνονταν μεγάλες συμφωνίες πολιτικές, οικονομικές περισσότερο ή λιγότερο καθαρές. Η ιστορία του ξενοδοχείου συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με την ιστορία του τόπου μας και παρακολούθησε την αστικοποίηση της χώρας και τη δημιουργία μιας δυνατής αστικής τάξης με ευρωπαικό χαρακτήρα.
Το ξενοδοχείο αυτό έχει συνδεθεί και με τη δική μου ζωή. Ο πατέρας μου εργάστηκε σ' αυτό πάνω από 30 χρόνια και από παιδί είχα την ευκαιρία να το επισκέπτομαι συχνά, να "ξεναγούμαι" από συναδέλφους και φίλους του πατέρα μου στα μυθικά για τα παιδικά μου μάτια δωμάτιά του και κυρίως- αυτό είναι το σημαντικότερο- να απολαμβάνω τις αφηγήσεις του πατέρα μου για περιστατικά και μυστικά της ζωής πολιτικών προσώπων, ηθοποιών, οικονομικών παραγόντων της δεκαετίας του '60 και του '70 , άλλοτε αστεία, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο σοβαρά. Πολλές φορές επαναλαμβάνει αυτές τις αφηγήσεις και τώρα , που ηλικιωμένος πια, ζει περισσότερο με το παρελθόν παρά με το παρόν. Και στην επανάληψή τους όμως οι αφηγήσεις αυτές με μαγεύουν το ίδιο, όπως όταν τις πρωτάκουσα.
Ενα από τα γεγονότα που συνδέονται με αυτό το ξενοδοχείο είναι και ο χορός της Αμυγδαλιάς, που δινόταν στο μεγάλο σαλόνι του ξενοδοχείου, αν θυμάμαι καλά, τέλος Γενάρη ή μέσα στο Φλεβάρη και συνδεόταν με τις Απόκριες, αλλά και με το άνθισμα της αμυγδαλιάς. Στο χορό προσκαλούνταν πρόσωπα σημαντικά της αστικής ζωής της Αθήνας και το ξεχωριστό αυτού του χορού ήταν ότι το σαλόνι του ξενοδοχείου στολιζόταν με τεράστιες γλάστρες με δέντρα αμυγδαλιάς ανθισμένα. Την επομένη αυτού του χορού, το σαλόνι με τις αμυγδαλιές παραχωρούνταν από τη διεύθυνση του ξενοδοχείου στα παιδιά των υπαλλήλων, για ένα δικό τους χορό, για να διασκεδάσουν και να πάρουν φεύγοντας δώρα. Δεν θυμάμαι να έχουν αντικρίσει τα παιδικά μου μάτια παρόμοια ομορφιά μέσα σ' ένα κλειστό χώρο. Τα δέντρα ανθισμένα μέσα στο κατάφωτο σαλόνι κι εμείς γύρω να διασκεδάζουμε μαγεμένα από ένα πανέμορφο περιβάλλον.
Μια αφήγηση του πατέρα μου για το ξενοδοχείο, χθες βράδυ, μου ξανάφερε στη μνήμη αυτό το γεγονός. Το μίζερο παρόν που ζούμε μ' έκανε να του δώσω μία μεγαλύτερη διάσταση απ' αυτήν που είχε. Σκέφτηκα ότι στη δεκαετία του '60, που διοργανωνόταν αυτός ο χορός, είχαμε ελπίδες για κάτι καλύτερο. Η ζωή έδειχνε συχνά την όμορφη πλευρά της ακόμα και σ' εμάς που δεν είμασταν εύποροι, κάναμε όμως όνειρα για μια καλύτερη ζωή, μια ζωή που μπορεί βέβαια να μην κυλούσε διαρκώς μέσα στα σαλόνια ενός πολυτελούς ξενοδοχείου - άλλωστε πολύ νωρίς εμένα τουλάχιστον έπαψε να μ' ενδιαφέρει κάτι τέτοιο- θα είχε όμως έστω και λίγη από την ομορφιά της ανθισμένης αμυγδαλιάς και κυρίως την πίστη στην υπόσχεσή της ότι ο χειμώνας γρήγορα θα περάσει και ότι η άνοιξη οπωσδήποτε θα έρθει.
Στην "πτωχευμένη" εποχή μας- εύχομαι ειλικρινά να είναι περαστική- οι αμυγδαλιές εξακολουθούν βέβαια να ανθίζουν μέσα στο χειμώνα, τέτοιοι χοροί όμως δεν γίνονται πια ή και αν γίνονται, τα παιδιά των υπαλλήλων δεν νομίζω να έχουν θέση σ' αυτούς και -το χειρότερο- ελάχιστα πια πιστεύουμε σε υποσχέσεις , όπως αυτή της αμυγδαλιάς- για αναγέννηση.-
Ενα ξενοδοχείο-θεσμός της Αθήνας που αποτέλεσε και αποτελεί -όχι βέβαια στον ίδιο βαθμό-σημείο αναφοράς της κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής και οικονομικής ζωής της πόλης στενότερα και της Ελλάδας ευρύτερα είναι το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρεταννίας. Στα 126 χρόνια της λειτουργίας του, στο αρχικό κτίριο του Θεοφ. Χάνσεν, φιλοξένησε αρχηγούς κρατών, βασιλείς, πρίγκιπες, υπουργούς, επιχειρηματίες, ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, γνωστούς ηθοποιούς και πολλούς περιηγητές. Σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους έγινε το κέντρο , όπου γίνονταν συναντήσεις πολιτικών προσώπων και παίρνονταν κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις. Λέγεται ότι στα μπαρ του ξενοδοχείου κλείνονταν μεγάλες συμφωνίες πολιτικές, οικονομικές περισσότερο ή λιγότερο καθαρές. Η ιστορία του ξενοδοχείου συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με την ιστορία του τόπου μας και παρακολούθησε την αστικοποίηση της χώρας και τη δημιουργία μιας δυνατής αστικής τάξης με ευρωπαικό χαρακτήρα.
Το ξενοδοχείο αυτό έχει συνδεθεί και με τη δική μου ζωή. Ο πατέρας μου εργάστηκε σ' αυτό πάνω από 30 χρόνια και από παιδί είχα την ευκαιρία να το επισκέπτομαι συχνά, να "ξεναγούμαι" από συναδέλφους και φίλους του πατέρα μου στα μυθικά για τα παιδικά μου μάτια δωμάτιά του και κυρίως- αυτό είναι το σημαντικότερο- να απολαμβάνω τις αφηγήσεις του πατέρα μου για περιστατικά και μυστικά της ζωής πολιτικών προσώπων, ηθοποιών, οικονομικών παραγόντων της δεκαετίας του '60 και του '70 , άλλοτε αστεία, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο σοβαρά. Πολλές φορές επαναλαμβάνει αυτές τις αφηγήσεις και τώρα , που ηλικιωμένος πια, ζει περισσότερο με το παρελθόν παρά με το παρόν. Και στην επανάληψή τους όμως οι αφηγήσεις αυτές με μαγεύουν το ίδιο, όπως όταν τις πρωτάκουσα.
Ενα από τα γεγονότα που συνδέονται με αυτό το ξενοδοχείο είναι και ο χορός της Αμυγδαλιάς, που δινόταν στο μεγάλο σαλόνι του ξενοδοχείου, αν θυμάμαι καλά, τέλος Γενάρη ή μέσα στο Φλεβάρη και συνδεόταν με τις Απόκριες, αλλά και με το άνθισμα της αμυγδαλιάς. Στο χορό προσκαλούνταν πρόσωπα σημαντικά της αστικής ζωής της Αθήνας και το ξεχωριστό αυτού του χορού ήταν ότι το σαλόνι του ξενοδοχείου στολιζόταν με τεράστιες γλάστρες με δέντρα αμυγδαλιάς ανθισμένα. Την επομένη αυτού του χορού, το σαλόνι με τις αμυγδαλιές παραχωρούνταν από τη διεύθυνση του ξενοδοχείου στα παιδιά των υπαλλήλων, για ένα δικό τους χορό, για να διασκεδάσουν και να πάρουν φεύγοντας δώρα. Δεν θυμάμαι να έχουν αντικρίσει τα παιδικά μου μάτια παρόμοια ομορφιά μέσα σ' ένα κλειστό χώρο. Τα δέντρα ανθισμένα μέσα στο κατάφωτο σαλόνι κι εμείς γύρω να διασκεδάζουμε μαγεμένα από ένα πανέμορφο περιβάλλον.
Μια αφήγηση του πατέρα μου για το ξενοδοχείο, χθες βράδυ, μου ξανάφερε στη μνήμη αυτό το γεγονός. Το μίζερο παρόν που ζούμε μ' έκανε να του δώσω μία μεγαλύτερη διάσταση απ' αυτήν που είχε. Σκέφτηκα ότι στη δεκαετία του '60, που διοργανωνόταν αυτός ο χορός, είχαμε ελπίδες για κάτι καλύτερο. Η ζωή έδειχνε συχνά την όμορφη πλευρά της ακόμα και σ' εμάς που δεν είμασταν εύποροι, κάναμε όμως όνειρα για μια καλύτερη ζωή, μια ζωή που μπορεί βέβαια να μην κυλούσε διαρκώς μέσα στα σαλόνια ενός πολυτελούς ξενοδοχείου - άλλωστε πολύ νωρίς εμένα τουλάχιστον έπαψε να μ' ενδιαφέρει κάτι τέτοιο- θα είχε όμως έστω και λίγη από την ομορφιά της ανθισμένης αμυγδαλιάς και κυρίως την πίστη στην υπόσχεσή της ότι ο χειμώνας γρήγορα θα περάσει και ότι η άνοιξη οπωσδήποτε θα έρθει.
Στην "πτωχευμένη" εποχή μας- εύχομαι ειλικρινά να είναι περαστική- οι αμυγδαλιές εξακολουθούν βέβαια να ανθίζουν μέσα στο χειμώνα, τέτοιοι χοροί όμως δεν γίνονται πια ή και αν γίνονται, τα παιδιά των υπαλλήλων δεν νομίζω να έχουν θέση σ' αυτούς και -το χειρότερο- ελάχιστα πια πιστεύουμε σε υποσχέσεις , όπως αυτή της αμυγδαλιάς- για αναγέννηση.-
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου