Ενας λόγος για να γράφει κανείς.

"Αναρωτιέμαι μήπως η εμπειρία συνολικά μπορεί να διυλιστεί μέχρι ν' απομείνουν μερικές εξαιρετικές στιμές, ίσως έξι ή εφτά στιγμές που μας παραχωρούνται σε μια ζωή και κάθε απόπειρα να τις συνδέσουμε είναι μάταιη. Κι αναρωτιέμαι μήπως υπάρχουν στη ζωή μερικές στιγμές, που όχι μόνον αξίζει να τις ανταλλάξεις με κόσμους ολόκληρους, αλλά και τόσο γεμάτες με συναισθήματα, που επιμηκύνονται, γίνονται άχρονες....." (Τζ. Κόου: "Η λέσχη των τιποτένιων").

Τελευταίες μέρες του περασμένου καλοκαιριού ο αδελφός μου ξαναμπήκε στο νοσοκομείο με βαριά λοίμωξη του αναπνευστικού. Η κατάστασή του απελπιστική, ο κίνδυνος για τη ζωή του μεγάλος. Κοντά του αγωνιούσαμε καθημερινά για το αν θα κερδίσει την πιο μεγάλη του μάχη κι αυτή τη φορά. Στο διπλανό κρεβάτι ένας νεαρός Κινέζος μετανάστης έδινε τη δική του μάχη με μια πολύ σοβαρή αρρώστια. Στο πλάι του η γυναίκα του, η Λιν, τον περιποιόταν τρυφερά, τον τάιζε, τον βοηθούσε να γυρίσει πλευρό, του έτριβε την πλάτη, όταν πιανόταν, πάντα μ' ένα χαμόγελο παρά την αγωνία της , που φρόντιζε να μην του δείχνει. Μέρα τη μέρα δενόμουν όλο και περισσότερο με τη Λιν. Σπαστά τα ελληνικά της, όμως καταλαβαινα θαυμάσια ό,τι μου έλεγε. Με βοηθούσε να σηκώσω τον αδελφό μου, όταν ήμουν μόνη κι εγώ έτρεχα να φωνάξω τις νοσοκόμες, όταν ο άντρας της χρειαζόταν κάτι. Οταν οι γιατροί, στο επισκεπτήριό τους, μας έβγαζαν έξω στο διάδρομο, μου μιλούσε για την κόρη της που είχε αφήσει στη μητέρα της στην Κίνα, για τις δυσκολίες της ζωής των φτωχών ανθρώπων στην Κίνα της ανάπτυξης, αλλά και για τις δυσκολίες τους εδώ, στην Ελλάδα της κρίσης. Μου έδειχνε φωτογραφίες της κόρης της,  να κάνει τα πρώτα της βήματα, να γελά χαρούμενη στην αγκαλιά τους, να παίζει ευτυχισμένη κοντά τους. Εγώ πάλι της μιλούσα για την οικογένειά μου, για την αγωνία μας για τον αδελφό  μου, για τα προβλήματά μας. Με άλλα λόγια, η παρουσία της Λιν ήταν για μένα ανακουφιστική στις δύσκολες ώρες της παραμονής μας στο νοσοκομείο.

Μια μέρα που ο Γιώργος ψηνόταν από έναν πυρετό που δεν έλεγε να πέσει, βγήκα από το δωμάτιο απελπισμένη αναζητώντας κάποιον γιατρό. Οταν επέστρεψα, βρήκα πάνω στο κομοδίνο του Γιώργου ένα ροδάκινο  πλυμένο. "Για σένα", μου είπε με χαμόγελο η Λιν. Πήρα το ροδάκινο στο χέρι μου και πριν καλά καλά το δοκιμάσω, μια περίεργη γλύκα ανέβηκε από το χέρι στην καρδιά μου και την ημέρεψε. Ενιωσα ότι κάποιος δίπλα μου κατανοεί και συμμερίζεται την αγωνία μου και ταυτόχρονα μου δίνει ένα σήμα ότι πρέπει να κάνω κουράγιο για να αντιμετωπίσω τα πολύ δύσκολα της ζωής μου. Αλλωστε η Λιν  αντιμετώπιζε μια εξίσου δύσκολη κατάσταση- οι πιθανότητες επιβίωσης του άντρα της ήταν πολύ λίγες- πάντα όμως υπομονετικά και με χαμόγελο, με τη φιλοσοφία του Κινεζικού λαού που τόσο λίγο γνωρίζουμε.

Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές ο αδελφός μου δεν ζει πια- πολύ άνιση η μάχη με το θάνατο για ένα παιδί με σύνδρομο DOWN- και ο άντρας της Λιν δεν ξέρω τι απέγινε. Αποχαιρετιστήκαμε, όταν φεύγαμε από το νοσοκομειο και της ευχήθηκα όλα τα καλά του κόσμου. Ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται. Εκείνο το ροδάκινο θα είναι από τις πιο τρυφερές αναμνήσεις της ζωής μου, μια από "τις εξαιρετικές στιγμές που μας παραχωρούνται στη ζωή" και μια υπενθύμιση ότι οι άνθρωποι μπορούμε, όταν θέλουμε, να χαρίζουμε ομορφιά ακόμα και στις πιο οδυνηρές στιγμές της ζωής μας.