Τα καφέ της Ασκληπιού.
Ασκληπιού-Ακαδημίας: μια διαδρομή που για τα τρία τελευταία χρόνια, όσα ο αδελφός μου πέρασε στην κλινική πριν μας αφήσει, είχε μπει στην καθημερινή μου ζωή, αφού αποτελούσε το δρόμο από και προς την κλινική. Την έκανα με τα πόδια, αποφεύγοντας συνειδητά το λεωφορείο, αφενός γιατί με το περπάτημα αποφορτιζόμουν από το βάρος της ατμόσφαιρας της κλινικής, αφετέρου γιατί η διαδρομή αυτή με ευχαριστούσε και εξακολουθεί φυσικά, όποτε με φέρνει ο δρόμος εκεί, να με ευχαριστεί. Παλιά νεοκλασσικά, άλλα αναπαλαιωμένα, άλλα με έντονα τα σημάδια της φθοράς μιλούν για μια άλλη παλιά εποχή αστικής ανάπτυξης. Η εκκλησία του Αγ. Νικολάου δεσπόζει υπερυψωμένη και επιβλητική στη μέση περίπου της Ασκληπιού. Πολλές φορές μέσα σ' αυτήν αναζήτησα παρηγοριά στην απελπισία μου γυρίζοντας από το Γιώργο. Συνεχίζοντας προς την Ακαδημίας βιβλιοπωλεία με παλιά βιβλία, παλαιοπωλεία και "καφέ" μικρά, καλόγουστα, ζεστά, που συγκεντρώνουν κόσμο νέο κυρίως, αλλά και της ηλικίας μου. Μέσα στο κέντρο της πόλης, που ασφυκτιά κάτω από το βάρος των πολλών προβλημάτων της, ο κόσμος αυτός μέσα στα "καφέ" επικοινωνεί, διαβάζει, γελά, στοχάζεται μ' ένα φλυτζάνι καφέ μπροστά του. Πάντα με γοητεύουν τα "καφέ". Θεωρώ τη συνεύρεση στα "καφέ" με φίλους, με τον κόσμο σαν μια μυσταγωγία, κατα την οποία οι ψυχές ανοίγουν, οι πόνοι ημερεύουν, τα προβλήματα βρίσκουν ενδεχομένως λύσεις- κι αν δεν βρίσκουν δεν πειράζει- είναι αρκετό ότι αποκαλύπτονται και κάποιος άλλος που πίνει μαζί μας καφέ τα ακούει, ίσως τα κατανοεί, πάντως έναν παρηγορητικό λόγο έχει να μας πει. Το "ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ", το "ΤΡΑ-ΛΑ-ΛΑ", το "ΚΟΚΚΟΙ ΚΑΦΕ", το "PONDEROSA" είναι μερικά από τα καφέ της Ασκληπιού που συγκεντρώνουν έναν κόσμο όμορφο, ζωντανό, με διάθεση για κουβέντα, για διάβασμα και που δίνουν στην πόλη την ουσιαστική αστική της διάσταση.
Ασκληπιού-Ακαδημίας: μια διαδρομή που για τα τρία τελευταία χρόνια, όσα ο αδελφός μου πέρασε στην κλινική πριν μας αφήσει, είχε μπει στην καθημερινή μου ζωή, αφού αποτελούσε το δρόμο από και προς την κλινική. Την έκανα με τα πόδια, αποφεύγοντας συνειδητά το λεωφορείο, αφενός γιατί με το περπάτημα αποφορτιζόμουν από το βάρος της ατμόσφαιρας της κλινικής, αφετέρου γιατί η διαδρομή αυτή με ευχαριστούσε και εξακολουθεί φυσικά, όποτε με φέρνει ο δρόμος εκεί, να με ευχαριστεί. Παλιά νεοκλασσικά, άλλα αναπαλαιωμένα, άλλα με έντονα τα σημάδια της φθοράς μιλούν για μια άλλη παλιά εποχή αστικής ανάπτυξης. Η εκκλησία του Αγ. Νικολάου δεσπόζει υπερυψωμένη και επιβλητική στη μέση περίπου της Ασκληπιού. Πολλές φορές μέσα σ' αυτήν αναζήτησα παρηγοριά στην απελπισία μου γυρίζοντας από το Γιώργο. Συνεχίζοντας προς την Ακαδημίας βιβλιοπωλεία με παλιά βιβλία, παλαιοπωλεία και "καφέ" μικρά, καλόγουστα, ζεστά, που συγκεντρώνουν κόσμο νέο κυρίως, αλλά και της ηλικίας μου. Μέσα στο κέντρο της πόλης, που ασφυκτιά κάτω από το βάρος των πολλών προβλημάτων της, ο κόσμος αυτός μέσα στα "καφέ" επικοινωνεί, διαβάζει, γελά, στοχάζεται μ' ένα φλυτζάνι καφέ μπροστά του. Πάντα με γοητεύουν τα "καφέ". Θεωρώ τη συνεύρεση στα "καφέ" με φίλους, με τον κόσμο σαν μια μυσταγωγία, κατα την οποία οι ψυχές ανοίγουν, οι πόνοι ημερεύουν, τα προβλήματα βρίσκουν ενδεχομένως λύσεις- κι αν δεν βρίσκουν δεν πειράζει- είναι αρκετό ότι αποκαλύπτονται και κάποιος άλλος που πίνει μαζί μας καφέ τα ακούει, ίσως τα κατανοεί, πάντως έναν παρηγορητικό λόγο έχει να μας πει. Το "ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ", το "ΤΡΑ-ΛΑ-ΛΑ", το "ΚΟΚΚΟΙ ΚΑΦΕ", το "PONDEROSA" είναι μερικά από τα καφέ της Ασκληπιού που συγκεντρώνουν έναν κόσμο όμορφο, ζωντανό, με διάθεση για κουβέντα, για διάβασμα και που δίνουν στην πόλη την ουσιαστική αστική της διάσταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου