" Ο κόσμος του Σέπτιμου."
Αυτές τις μέρες ξαναδιάβασα το μυθιστόρημα της Β. Γούλφ: "Η κ. Ντάλογουεη". Η τραγική φιγούρα του Σέπτιμου, ήρωα του μυθιστορήματος, ενός θύματος της φρίκης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που αυτοκτονεί, έχει κολλήσει στο μυαλό μου. Ο κόσμος στα μάτια του Σέπτιμου, όπως διαβάζουμε τη σκέψη του στο μυθιστόρημα, δεν διαφέρει και πολύ από τον κόσμο που παρουσιάζεται στα δικά μας μάτια. Βλέπετε η λογοτεχνία, μέσα από τις ιστορίες και τις αφηγήσεις των ηρώων, μας θυμίζει πόσα λίγα κάνουμε τελικά για να γίνει ηθικά τουλάχιστον καλύτερος ο κόσμος μας στο πέρασμα του χρόνου. Παραθέτω το απόσπασμα απ' αυτό το υπέροχο μυθιστόρημα:
"....Γιατί η μαύρη αλήθεια είναι.... ότι τα ανθρώπινα πλάσματα διαθέτουν τόση καλοσύνη, πίστη ή έλεος, όση ακριβώς τους χρειάζεται για να αυξήσουν την ευχαρίστηση της στιγμής. Βγαίνουν κυνήγι σε αγέλες. Τα κοπάδια τους περιπλανιούνται στις ερημιές και χάνονται αλυχτώντας σε άγριους τόπους. Εγκαταλείπουν τους πληγωμένους και φεύγουν. Το μούτρο τους παστωμένο γκριμάτσες.... Στο δρόμο τα φορτηγά τον προσπέρναγαν με βρυχηθμούς.. στα πλακάτ κραυγαλέα η κτηνωδία των καιρών.. άντρες παγιδευμένοι σε ορυχεία.. γυναίκες που κάηκαν ζωντανές.. και μια φορά ένας συρφετός ακρωτηριασμένοι παράφρονες, προφανώς για να κάνουν τη γυμναστική τους ή πρός τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού (το οποίο χαχάνιζε δυνατά) έκαναν παρέλαση στην Τότεναμ Κωρτ Ρόουντ, σέρνοντας αργά τα βήματά τους, χαιρετώντας με το κεφάλι, κάνοντας μορφασμούς και γκριμάτσες με ύφος μισοαπολογητικό αλλά και θριαμβευτικό μαζί γεμίζοντας τον Σέπτιμο πόνο κι απόγνωση."
Σήμερα, μακελειό στην Ανατολή, απελπισμένοι μετανάστες που χάνουν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από την κόλαση, αγορές διψασμένες για το αίμα των ανθρώπων, καταναλωτισμός που μας απανθρωποποιεί, διαφθορά, αδιαφορία για τους αδύναμους και τόσα άλλα... Ο κόσμος του Σέπτιμου ζωντανός μπροστά μας.
---------------------------------------------------
Αυτές τις μέρες ξαναδιάβασα το μυθιστόρημα της Β. Γούλφ: "Η κ. Ντάλογουεη". Η τραγική φιγούρα του Σέπτιμου, ήρωα του μυθιστορήματος, ενός θύματος της φρίκης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που αυτοκτονεί, έχει κολλήσει στο μυαλό μου. Ο κόσμος στα μάτια του Σέπτιμου, όπως διαβάζουμε τη σκέψη του στο μυθιστόρημα, δεν διαφέρει και πολύ από τον κόσμο που παρουσιάζεται στα δικά μας μάτια. Βλέπετε η λογοτεχνία, μέσα από τις ιστορίες και τις αφηγήσεις των ηρώων, μας θυμίζει πόσα λίγα κάνουμε τελικά για να γίνει ηθικά τουλάχιστον καλύτερος ο κόσμος μας στο πέρασμα του χρόνου. Παραθέτω το απόσπασμα απ' αυτό το υπέροχο μυθιστόρημα:
"....Γιατί η μαύρη αλήθεια είναι.... ότι τα ανθρώπινα πλάσματα διαθέτουν τόση καλοσύνη, πίστη ή έλεος, όση ακριβώς τους χρειάζεται για να αυξήσουν την ευχαρίστηση της στιγμής. Βγαίνουν κυνήγι σε αγέλες. Τα κοπάδια τους περιπλανιούνται στις ερημιές και χάνονται αλυχτώντας σε άγριους τόπους. Εγκαταλείπουν τους πληγωμένους και φεύγουν. Το μούτρο τους παστωμένο γκριμάτσες.... Στο δρόμο τα φορτηγά τον προσπέρναγαν με βρυχηθμούς.. στα πλακάτ κραυγαλέα η κτηνωδία των καιρών.. άντρες παγιδευμένοι σε ορυχεία.. γυναίκες που κάηκαν ζωντανές.. και μια φορά ένας συρφετός ακρωτηριασμένοι παράφρονες, προφανώς για να κάνουν τη γυμναστική τους ή πρός τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού (το οποίο χαχάνιζε δυνατά) έκαναν παρέλαση στην Τότεναμ Κωρτ Ρόουντ, σέρνοντας αργά τα βήματά τους, χαιρετώντας με το κεφάλι, κάνοντας μορφασμούς και γκριμάτσες με ύφος μισοαπολογητικό αλλά και θριαμβευτικό μαζί γεμίζοντας τον Σέπτιμο πόνο κι απόγνωση."
Σήμερα, μακελειό στην Ανατολή, απελπισμένοι μετανάστες που χάνουν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από την κόλαση, αγορές διψασμένες για το αίμα των ανθρώπων, καταναλωτισμός που μας απανθρωποποιεί, διαφθορά, αδιαφορία για τους αδύναμους και τόσα άλλα... Ο κόσμος του Σέπτιμου ζωντανός μπροστά μας.
---------------------------------------------------
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου